دلتنگم و جز روی تو ارام ندارم جانانم....
دیگر از سقف زمانه آفتابی بر نمی تابد مرا کلبه ی جانم دگربار، روشنایی نیست
در کنار پنجره دیگر گل اندامم نمی ماند
...شهر خالی مانده بی او،آشنایی نیست
کوچه باغان گذشته خالی از فریاد شبگرد و غزل گشته
باغ سر سبز جوانی ها، خزانی شد
سالها بی بودنت بودم،تن به هر بیهوده فرسودم
جمع این مطلب زدم من، زندگانی شد......
زنده مانى شد.....
من غلام قمرم غیر قمر هیچ...