نقطه سر زنده ماني....
تكرار ميكرد بودنت رو
دنبال يه نشونه
لعنتي!!!!!!!!
تو هيچ كجاي اين روزها نيستي جز كابوسهاى نا تمام....
اینجا هیچ کس اهل دل نیست...
گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من! برای غزل شور و حال کو؟
پر میزند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟
گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟
تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبزِ سرآغاز سال کو؟
رفتیم و پرسش دل ما بیجواب ماند
حال سؤال و حوصلهی قیل و قال کو؟
من غلام قمرم غیر قمر هیچ...